Si Maya ay laging nag-iiwan ng kanyang tsinelas sa iba't ibang sulok ng bahay. Isang araw, hindi niya makita ang paborito niyang tsinelas bago lumabas. Naghahanap siya sa kusina, sa likod ng unan, at sa ilalim ng kama, ngunit wala. Napahiya siya nang maabutan siyang naghahanap habang naghahanda ang nanay niya. Sa halip na umiyak, huminto si Maya at nag-isip kung ano ang maaari niyang gawin. Naisip niyang gumawa ng listahan ng mga lugar kung saan niya kadalasang iniiiwan ang tsinelas. Binago niya ang kanyang ugali: bawat umaga, inilalagay niya ang tsinelas sa isang kahon sa tabi ng pinto. Nawala ang problema, at natutunan ni Maya na ang pagiging maayos ay nakakatipid ng oras at nakakabawas ng alalahanin.
Aral: Mag-organisa ng sarili mong mga gamit para maiwasan ang problema at pag-aalala.
(The Lazy Princess of the Trash Can)
Moral Lesson: Pagkakaroon ng responsibilidad sa sariling gamit at kalinisan.
Recommended Age: 4–7 years old
Noong 2018, sa isang maliit na barangay, may batang babae na nagngangalang Rosa. Si Rosa ay matalino ngunit isa siyang "Prinsesa ng Basurahan" dahil kahit saan siya pumunta, nag-iiwan siya ng kalat. Nahuhulog ang kanyang candy wrapper sa sahig, naiiwan ang kanyang sapatos sa hagdan, at hindi nagbabalik ng mga laruan sa kahon.
Isang araw, nawala ang kanyang paboritong singsing na goma (bigay ng kanyang Lola). Umiyak si Rosa at hinanap ito sa buong bahay.
"Nasaan ka, mahal kong singsing?" hagulgol niya.
Dahil sa sobrang kalat, hindi niya ito makita. Lumapit ang kanyang Mama at sinabi, "Rosa, hindi mo makikita ang mahalagang bagay kung ang paligid mo ay magulo. Ang kalat ay kalaban ng paghahanap."
Niyakap ni Rosa ang kanyang ina at nag-umpisang maglinis. Inayos niya ang mga laruan, pinulot ang mga basura, at itinupi ang mga damit.
At sa ilalim ng kama — may nakita siyang kumikinang — ang kanyang singsing!
Aral ng Kwento:
"Ang pagiging responsable sa sariling gamit ay nagdudulot ng kaayusan at kaginhawahan. Huwag maging tamad sa paglilinis."
Sinopsis: Nagmana si Miguel ng lumang relo mula sa kanyang Lolo Pepe. Sa simula, inaasar siya ng mga kaibigan dahil luma na ito. Ngunit nang malaman niya na ang relo na iyon ay ibinigay kay Lolo Pepe ng isang mabait na Hapon noong giyera kapalit ng pagtulong ng kanyang lolo, nagbago ang pananaw ni Miguel. Ang tunay na halaga ay hindi nakikita sa panlabas na anyo kundi sa kasaysayan at pagmamahal. Si Maya ay laging nag-iiwan ng kanyang tsinelas
Aral: Igalang ang mga bagay na may sentimental na halaga. Alagaan ang mga alaala ng pamilya.
Ang pagbabasa ay hindi dapat isang passive activity. Narito ang ilang tips upang lalong maging makabuluhan ang mga kwentong pambata Tagalog na may aral:
(Kiko and the Secret Box of Gratitude)
Moral Lesson: Ang pasasalamat ay isang kayamanan.
Recommended Age: 6–9 years old
Si Kiko ay isang batang laging nakasimangot. Noong 2018, uso ang bagong gadget, at laging hinihiling ni Kiko ang bagong cellphone, bagong bisikleta, at bagong sneakers. Hindi siya kuntento sa kung anong meron siya.
Isang gabi, nanaginip siya. Sa kanyang panaginip, dinala siya ng isang matandang uwak sa isang lumang puno ng mangga. Sa ilalim nito ay may isang kahon na nakasulat: "Ang Lihim ng Pasasalamat."
Binuksan ni Kiko ang kahon. Sa loob — walang ginto o pera. Sa halip, may maliliit na papel na nakasulat:
Lumabas ang isang banayad na liwanag mula sa kahon. Sabi ng uwak, "Ang batang marunong magpasalamat ay may kayamanang hindi mananakaw ng panahon."
Paggising ni Kiko, niyakap niya agad ang kanyang Nanay at sinabi, "Ma, salamat sa lugaw mo kanina."
Napatigil ang kanyang ina, ngumiti, at napaiyak sa tuwa. Mula noon, naging masaya at mapagpasalamat na si Kiko.
Aral ng Kwento:
"Hindi nasusukat sa materyal na bagay ang kaligayahan; ito ay nasa pusong marunong magpasalamat." (The Lazy Princess of the Trash Can) Moral
(The Extraordinary Child Lita – You Don't Need New to Be Cool)
Moral Lesson: Pagpapahalaga sa mga lumang bagay at pagiging matipid.
Recommended Age: 5–8 years old
Sa taong 2018, maraming bata ang nahihiya gamitin ang lumang bagay. Pero si Lita ay hindi ganun.
Si Lita ay may lumang bag na minana pa mula sa kanyang ate. May sira itong tahi at kupas na ang kulay. Pinagtawanan siya ng kanyang kaklase na si Chloe.
"Lita, luma na ng bag mo! Bili ka na ng bago. Ang cheap tignan," sabi ni Chloe.
Nasaktan si Lita pero naalala niya ang sinabi ng kanyang Lola: "Ang halaga ng isang bagay ay hindi nasa tatak o pagiging bago; ito ay nasa pagmamahal mong inilalagay dito."
Kinagabihan, nag-imbento si Lita. Kumuha siya ng lumang retaso ng tela, mga butones, at pintura. Ginawa niya itong disenyong bulaklak sa kanyang bag. Dinikitan niya ng kinang (glitter) at isang maliit na brotsa.
Pagsapit ng Lunes, nakita ng buong klase ang kanyang bag — kakaiba, makulay, at gawa ng sarili niyang kamay.
"Wow! Saan mo nabili 'yan?" tanong ni Chloe.
"Gawa ko lang 'to mula sa lumang bag ng ate ko," nakangiting sagot ni Lita.
Lumapit ang guro at sinabi, "Huwag nating kutyain ang luma. Ang mahalaga ay ang pagkamalikhain at pagpapahalaga sa kung anong meron tayo." Sinopsis: Nagmana si Miguel ng lumang relo mula
Mula noon, naging uso ang "Recycle Art" sa kanilang paaralan.
Aral ng Kwento:
"Ang pagiging matipid at malikhain ay mas kahanga-hanga kaysa pagbili ng bago dahil lang sa uso."
(Maaari mong i-print ang kwentong ito para gamitin sa iyong klase o kwentuhan sa bahay.)
Sino ang dapat magbasa: Mga bata na mahilig mag-keep ng gamit para sa sarili.
Sa baryo ng San Vicente, may isang matandang puno ng mangga na kilala sa taglay nitong matatamis na bunga. Tuwing tag-init, namumunga ito nang sagana. Pero ang punong ito ay matakaw—hindi nagbibigay ng bunga sa mga taong dumaraan.
“Ang bunga ko, akin lang! Hindi ako nagtatanim para sa inyo,” sabi ng puno sa hangin.
Isang araw, dumating ang isang malakas na bagyo. Nagmakaawa ang puno sa hangin, “Huwag mo akong ibuwal, marami pa akong bunga!” Ngunit dahil wala itong kaibigan, walang tumulong sa kanya. Ang mga ugat nito ay mahina dahil walang mga hayop o ibon na tumatapak sa paligid nito (tinaboy niya lahat).
Isang munting ibon na may pilay na pakpak ang lumapit. “Puno, patirahin mo ako sa sanga mo, at aalagaan ko ang mga uod sa balat mo.”
Ngayon lang may nag-alok ng tulong kay Puno. Pumayag siya. Nang lumipas ang bagyo, ang Puno ng Manga ay buhay na buhay—mas matatag kaysa dati. Dahil nagbahagi siya ng kanlungan, siya naman ay naligtas.
Aral: Kung ikaw ay hindi marunong magbahagi, pagdating ng problema, ikaw ay mag-isa. Ang pagbabahagi ay hindi pagkaubos kundi pagpaparami ng biyaya.
(Printable Tip: Sa pahina ng kwentong ito, mag-iwan ng espasyo para iguhit ng bata ang "isang bagay na handa niyang ibahagi sa kaibigan.")